Een droom die uitkomt: Patagonië (Chili/Argentinië)!

Sinds mijn tienerjaren droom ik er al van om naar Patagonië en Vuurland te gaan. Ook Edwin en ik hebben het er al zó vaak over gehad. Waarom dan niet gegaan? Tja... ver weg, taalissue, kosten, andere mooie bestemmingen op de wensenlijst, noem het maar op. 

Maar in oktober volgend jaar gaat het toch echt gebeuren, we hebben deze week definitief geboekt en de reisagent druk bezig om alle accommodaties vast te leggen: van hotel tot B&B tot eenvoudige houten chalets. We zijn niet over 1 nacht ijs gegaan, we zijn zeker een half jaar aan het puzzelen geweest met meerdere reisaanbieders. Uiteindelijk kwamen we toch weer op een maatwerk partij uit, want de standaardreizen passen op een of andere manier niet bij ons. Verder is de "ellende" is dat Chili en Argentinië zo groot en vooral ook lang zijn, dat het onvermijdelijk is dat je (veel) binnenlandse vluchten moet nemen. Het eerste voorstel bevatte er heel erg veel en toen zijn we terug gegaan naar de tekentafel en hebben we letterlijk met een stuk papier en een fles wijn aan de keukentafel de puzzel gelegd, want veel vliegen was eigenlijk niet wat we in basis bedacht hadden, want we wilden roadtrippen en een stuk van de Carretera Austral rijden en een stuk van de Ruta Nacional 40.  En dus hebben we concessies gedaan door Paaseiland, het noorden van Argentinië en het oosten niet mee te pakken, maar vooral te focussen op Patagonië en wat meer tijd te pakken in het uiterste zuiden. Minder vliegen, meer rijden. De wegen zijn niet overal geasfalteerd, dus een 4x4 auto is geen overbodige luxe. En dus moest de dame van het reisbureau opnieuw beginnen. Maar goed, dat is een beetje het risico van maatwerk reizen aanbieden. Uiteindelijk leverde het wel twee blije klanten en een boeking op!

We starten met een hele lange vlucht van ruim 17 uur naar Santiago de Chile, vanuit waar we, na een overnachting, nog 3,5 uur richting het zuiden doorvliegen naar Balmaceda. Daar halen we de auto op, en rijden we door naar Coyhaique, de outdoor-hoofdstad van Patagonië. De dag erna rijden we door naar Villa Cerra Castillo. via de Carretera Austral. 

Bron: https://www.reis-expert.nl/

Daar slapen we ook in een eenvoudige accommodatie, simpelweg omdat er daar niet zo veel is. We eten er dan ook gewoon met de pot mee, want restaurants zijn in de verre omgeving niet te bekennen. Dan door over de Carretera Austral naar Puerto Guadal, met zijn marmergrotten en Patagonia Park. 

Langzaamaan richting de grens met Argentinië, waar Ruta Nacional 40 op het programma staat voor meer dan 350km met een reistijd van ruim 5 uur door pampa's. De Ruta Nacional 40 in Argentinië is een ruim 5.000km lange route langs de Andes. van Bolivia in het Noorden naar Patagonië in het zuiden. Het is de langste weg van het land, loopt door 11 provincies en komt langs heel veel nationale parken.

Bron: https://www.madrynahora.com/

Over deze prachtige weg rijden we door naar El Chaltén, waar we twee dagen kunnen genieten van wandelen in het nationale park.

Bron: www.vanverre.nl 

Vanuit daar rijden we door naar El Calafate, met zijn prachtige gletsjers. Daar doen we ook een excursie. In dit deel van de reis zitten we echt volop in de highlights van Patagonië. De volgende stop is dan ook Torres del Paine, waar we drie dagen blijven om van alle moois te genieten en even kunnen bijkomen in de spa die bij het hotel zit.

Bron: www.vanverre.nl 

In Puerto Natales moeten we de auto inleveren, om vervolgens met de bus (ja, je leest het goed?!), terug te gaan naar El Calafate in Argentinië. Het punt is dat je de auto moet inleveren in het land waar je hem ook opgehaald hebt. Dus ophalen in Chili en inleveren in Argentinië gaat niet. Bijna 300km terug met de bus dus... maken we dat ook een keer mee. Ik vind het wel spannend, ik ben niet zo'n openbaar vervoer mens en Edwin al helemaal niet, maar goed, het hoort er een beetje bij als je dit soort reizen wilt maken. 

Van El Calafate vliegen we dan in 1,5 uur naar Ushuaia, in het uiterste zuiden van Argentinië. Next stop : Antarctica! Er gaan vanaf hier boten naar Antarctica, maar dat was nét even iets te veel van het goede! Dus wij blijven op het vasteland en maken een excursie door het Beagle kanaal. Verder bezoeken we Vuurland, waar we een excursie naartoe maken. Omdat dit gebied zo hoog op mijn wensenlijst staat, verblijven we er drie dagen zodat we ook nog een vrije dag te besteden hebben.

Vanuit Ushuaia vliegen we in 3,5 uur naar Buenos Aires, vanaf waar we direct nog 2 uur doorvliegen naar Puerto Iguazú, waar we nog de Iguazú watervallen zullen bezoeken, zowel aan Argentijnse als aan Braziliaanse kant. Paaseiland was een van de concessies de we gedaan hadden (goede reden om nog een keer terug te gaan naar Zuid-Amerika), maar de watervallen van Iguazú zijn in het nieuwe plan gebleven. Het zijn de breedste watervallen ter wereld: over een lengte van 3 kilometer storten 270 grote en kleinere watervallen naar beneden. De winterjas en muts die we waarschijnlijk de dag ervoor nog nodig hadden, kunnen in de koffer blijven, want de watervallen liggen midden in een tropisch regenwoud met allerlei mooie vogels. Het bezoek aan de Argentijnse kant doen we op eigen gelegenheid, maar vanwege de grensovergang doen we de Braziliaanse kant met een gids.

Bron: www.vanverre.nl 

Vanuit Puerto Iguazú vliegen we via Sao Paulo terug naar Amsterdam en zit de trip van 27 dagen er op!  We kijken er enorm naar uit! De voorpret kan beginnen!

Route voor de roadtrip Schotland 2026

Vandaag heb ik de route voor onze roadtrip in mei volgend jaar vast in grove lijnen uitgestippeld. Het was er een mooie dag voor met het weer buiten. We gaan naar Schotland en pakken daarbij de Highlands, een stuk van de North Coast 500, de Orkney Islands, Isle of Skye en Isle of Mull mee. En op het laatst nog twee nachtjes Edinburgh.  Door de vele stops heb ik de route even in 3 stukken moeten knippen. 

We hebben de camper al geboekt, een Apollo Duo Plus, iets compacter dan dat we buiten Europa gewend zijn. In Europa mag je namelijk niet in die bakbeesten rijden met een normaal B-rijbewijs. Dan moet je een C1 rijbewijs halen. En in Amerika en Canada vinden ze dat allemaal niet zo spannend. Op zich is het niet zo erg dat de camper wat compacter is, want de wegen in Schotland zijn ook vrij compact, haha! Er wordt slim ruimte bespaard in de camper doordat je de bestuurders- en bijrijdersstoel kunt omkeren en betrekken bij je woongedeelte. 

Het duurt nog even, en de wereld kan er over 8 maanden wel heel anders uit zien, maar een goede voorbereiding is het halve werk zeg ik altijd maar. De basis ligt er, en daarmee kunnen we dan begin volgend jaar ook vast wat overtochten en excursies boeken. Het enige voordeel van lang moeten wachten tot je volgende roadtrip is de lange voorpret :-). 

Naar Helsingborg en door naar Maribo

Gisteren hebben we 6 uur gereden van ons mooie plekje naar Helsingborg. Onderweg, vooral in het begin, hebben we nog veel reeën gezien. Na ongeveer een uurtje waren we op de snelweg. Een keer laden tussendoor en rond 15 uur waren we in ons hotel. Een leuk, hip hotel midden in het centrum van Helsingborg. Een leuk stadje. We slenterden even door het centrum en langs het water. Hier gaat ook een veerboot naar Denemarken, maar die nemen wij niet.

In het centrum is in een piepklein pandje ook een gitaarwinkel gevestigd. Heel leuk en Edwin keek zijn ogen uit als een kind in de snoepwinkel.

In de avond hebben we heerlijk gegeten bij een goed Italiaans restaurant op een pleintje bij de kerk. Daarna nog even langs het water geslenterd en rond 21 uur zijn we als een blok in slaap gevallen om pas weer om 7 uur wakker te worden. Heerlijk ! Na het ontbijt zijn we nog even de trappen opgeklommen naar de toren uit 1100, het boegbeeld van de stad. 

Kon de auto mooi nog even aan de snellader. Daarna door, over de brug naar Denemarken, richting Maribo. Een ritje van krap 3 uur. Morgen pakken we de boot richting Duitsland en rijden we door naar Nederland.

Vargavidderna

Laten we beginnen te vermelden dat Edwin gisteren gewonnen heeft met Keezen. Het werd nog even spannend want ik kwam na een 3-0 achterstand terug naar 3-3, maar uiteindelijk gokte ik verkeerd en kwam Edwin op 4-3. Jammer.

Vanmorgen was de eekhoorn niet van de partij, maar daarvoor in de plaats, ik had hem al meerdere keren gehoord, zagen we de zwarte specht. Ook heel leuk.

Het zou vandaag de hele dag gaan plenzen, maar dat zag er vanmorgen heel anders uit. Dus camera mee en op zoek naar de visarend. We gingen deze proberen te spotten in het natuurgebied Vargavidderna, op een goed uurtje rijden van hier. Onderweg moesten we een paar keer stoppen om wat reeën te laten oversteken. De bronst zal hier ook niet lang meer duren: wat zal het hier dat een herrie zijn!!

Om bij het natuurgebied te komen, moest je afslaan op de snelweg. Niet via een uitrit, maar gewoon haaks afslaan. Levensgevaarlijk. Maar het is hier gelukkig niet zo heel druk. Door op een grindweg (die zijn hier nog heel veel), richting een meer. En dan weer afslaan nog een smaller weggetje in. En ja, daar stond een bord. We liepen eerst richting het meer door een mooi bos met veel mos. Een hoge luchtvochtigheid dus zweten !

Via dezelfde weg liepen we weer terug richting de auto. Daar deden we onze jas en trui uit en liepen we het andere pad. Dat was vele malen mooier en deed ons echt denken aan de mooie wandeling over planken die we met een gids in Finland maakten. Mooie vergezichten, heel veel bessen en volop eland- terrein aan het einde van het pad. 

Op veel plekken bij wandelpaden zie je hier, net als in Finland, barbecueplekken. Houten hokken waar je droog kan zitten met daarvoor een plek waar je vuur kunt maken en daar dan omheen kunt zitten. Alles is aanwezig : stammen hout, een zaag, een bijl, aanmaakhout, papier, een EHBO setje en een logboek. Je hoeft alleen je koelbox mee te nemen en lucifers. Heel leuk. En het blijft hier ook gewoon heel. Geen graffiti, geen half in de fik gestoken huisje, de bijl en zaag worden niet gejat. Gewoon een plek waar iedereen van kan genieten.

We zagen welgeteld 3 merels. Geen visarend of zeearend en geen enkele andere vogel. Ik hoorde wel wat goudhaantjes in de toppen van de bomen. Er waren wel weer heel veel mooie paddenstoelen.

Dus weer terug naar de auto, waar we weer terugreden over de grindpaden en vanaf het grindpad zo weer de snelweg op gingen. We stopten voor een typisch Zweedse ‘fika’, dat is eigenlijk niets meer of minder dan een koffietje met iemand drinken met wat lekkers erbij. Wij namen een klein broodje garnaal en ei bij de koffie. 

Op de terugweg kwamen we weer achter een auto met een gevarendriehoek erop. Levensgevaarlijk is dat. Ik heb even opgezocht wat dat nou voor een raar gedoe is maar het blijkt zo te zijn dat er jaren geleden een tekort aan landbouwvoertuigen was hier in Zweden. Daarom mocht je van de overheid een gewone auto ook registreren als landbouwvoertuig. Omdat het maar een tweezitter mag zijn, is de achterbank er dan vaak uitgesloopt. Maar het betekent dus ook dat je er met je 15e met een brommerrijbewijs in mag rijden. Weliswaar met 30 km/uur, maar ik snap wel dat die jonge gasten dat doen. Het probleem is echter dat ze ook op wegen mogen rijden waar je 100km/uur of 80km/uur mag. En dan is het verschil wel heel erg groot. De Zweedse overheid weet niet zo heel goed wat ze ermee aan moet.

Inmiddels is de koffer weer gepakt. Morgen gaan we beginnen aan de terugreis. Zweden is een beetje als Canada maar dan dichterbij: ik vind het heerlijk! Ook hier kun je tijden rijden zonder iemand tegen te komen. De natuur is prachtig, alleen er zijn geen beren en geen bergen. Ik houd echt van Zweden met z’n rust en natuur. En qua lezen kwam ik een heel eind met mijn Zweedse cursus. Qua verstaan en praten was het nog echt wel heel lastig. Morgen hebben we een lange reisdag naar Helsingborg. Daar slapen we dan een nachtje en dan rijden we door naar Denemarken waar we ook een nachtje slapen. Dan hopen we zaterdag weer thuis te zijn. Nu is het weer even klaar met de vakantiepret en moeten we eerst weer 8 maanden werken. In mei 2026 gaan we richting Schotland. 

Stora Djurö en Näsnaren

Gisteren was het laat geworden: we waren aan het Keezen geslagen en dan zijn we beide fanatiek. Helaas voor Edwin trek ik altijd aan het langste eind als het gaat om spelletjes waar ook geluk een factor speelt (zegt Edwin dus). Daar kan ik niets aan doen, dat zit in de genen en heb ik gekregen van mijn oma. Hoewel Keezen een combinatie is van tactiek en geluk, was het geluk gisteren wel aan mijn zijde en heb ik Edwin dik ingemaakt. Vanavond maar weer even Hitster doen dus, want dan kan Edwin weer winnen. 

Vanmorgen was ik dus even een beetje een slow starter. Lang met koffie op de bank gehangen, lekker uitgebreid gedoucht en van de huiseekhoorn genoten die weer druk bezig was in de boom achter ons huisje. In de andere boom waren twee boomklevers in de weer. Toen de zon doorbrak, zijn we aanstalten gaan maken om te gaan wandelen. We hadden een route gevonden in de buurt van Katrineholm: Stora Djurö. Een van de weinige bewegwijzerde wandelroutes hier. Na 100 meter liepen we al verkeerd en zijn we de verkeerde bordjes gaan volgen. Of dat aan de bewegwijzering lag of aan ons, weet ik niet, maar kennelijk is lichtrood niet hetzelfde als oranje als het gaat om pijlen. Ook als dat de enige zijn die te zien zijn. We kwamen er pas achter toen we merkten dat we van het meer afliepen i.p.v. er naartoe. Dus onze eigen route maar even bepaald. En toen we na 4,5km bijna weer bij de auto waren, zagen we ineens de route aangegeven. Uiteindelijk hebben we dus toch nog een deel van de route gelopen en kwamen we uit op 6,6km. En ook al was het niet de route die we hadden willen lopen: het was een mooie omgeving en we hebben lekker gewandeld. En we hebben een enorme slak gezien, die ons deed denken aan de wijngaardslakken in Luxenburg.

Daarna gingen we op zoek naar een bakkertje in Katrineholm, maar die was niet te vinden. Dus haalden we even een broodje bij de lokale supermarkt. Op de terugweg wilde ik nog even kijken bij een vogelgebied bij een meer, want er zijn hier veel visarenden, dus ik hoopte er nog een te kunnen spotten. Een zeearend (bijgenaamd vliegende deur) hebben we eerder al wel gespot overigens. Dus door naar natuurgebied Näsnaren, waar we de houten brug niet over mochten met de auto en dus verder moesten lopen. Al met al liepen we daar ook stiekem toch weer meer kilometers dan gepland. Helaas geen visarend gespot. Sterker nog: behalve een paar aalscholvers hebben we helemaal geen vogels gespot. 

Wel heel erg veel paddenstoelen in allerlei soorten en maten. Ook leuk om op de foto te zetten, hoewel wel wat uitdagender want ik had natuurlijk de verkeerde lens daarvoor meegenomen. Ik moest dus op flinke afstand gaan staan haha!

Aan het einde van de rit gaf de stappenteller 12,67km aan. Bij de ICA deden we nog even de laatste boodschappen van deze vakantie en inmiddels zijn we we in het huisje. Na een heerlijke zonnige dag buiten komt het nu weer met bakken uit de hemel en is het afgekoeld naar 14 graden. Edwin heeft de hamburgers en de aardappeltjes op de BBQ liggen en de spekkachel binnen brandt. Mooi dagje weer!